Witte Damast

Al jaren probeer ik – tevergeefs – planten die mijn moeder in haar tuin had, ook in mijn tuin te laten bloeien. De meeste die ik daar mooi vond en waar zij een band mee had, doen het niet in de grond van mijn tuin. Van alles geprobeerd, Zeeuws Knoopje, of Astrantia, want mijn moeder noemde altijd de Latijnse namen, Damast, en Choisy Ternata. Het doet allemaal niks hier.

De witte Damast – Hesperis Matronalis Alba – werd zelfs een obsessie. Diverse zakjes zaad, elk jaar weer, steeds van andere telers proberend, leidden tot niks. Er kwam gewoon helemaal niks op.

Dit jaar vond ik eindelijk opgekweekte exemplaren, bestelde ze online en liet die bezorgen. Ook al vermoedde ik dat opgestuurde plantjes in de vrachtauto van postbodes het niet heel lekker zouden doen. Ze doen het ook nog, zij het nogal pieterig. Project geslaagd, zou ik denken. Maar wat ontdek ik vandaag?

In een hoekje van de tuin komen sinds kort allerlei onbekende planten op, geen idee wat het is. ‘Daar kom ik wel achter zodra ze bloeien, weet ik meteen of ik ze eruit ruk of niet’.

Maar wat blijkt? Het gaat om de Damast zaden die ik eerdere jaren zaaide en toen helemaal niks deden. Precies vandaag, op Moederdag, blijken die onbekende hard groeiende planten, te bloeien en: het is witte Damast!

Damast, de plant die zo heet omdat het aan kant doet denken, mijn oma had die vroeger al. En ook haar zus had ze, mijn oudtante Hartje. Allemaal hadden ze Witte Damast in de tuin, in Noordwijk, op Walcheren, en het zaad werd doorgegeven. Ik ga nu lekker doen alsof wat hier staat, Damast is van het zaad uit haar tuin, weer komend van het zaad van mijn oma en tante Hartje. De symbolische lading eraan mag ik zelf bepalen.

Hesperis Matronalis Alba: een mooie knipoog van de andere kant van mijn mama op moederdag.