Over Margreeth

Zolang ik me kan herinneren, heb ik dingen gemaakt. Voor mij is dat ook dé manier om weer bij mezelf te komen. Van nature was ik een dromerig en knutselend kind. Altijd weer op zoek naar iets nieuws om uit te zoeken hoe dat gemaakt werd. Met een moeder die de prachtigste kleding voor haar 4 kinderen kon naaien, had ik natuurlijk ook een mooi voorbeeld (al kreeg ik dat mooie naaiwerk nooit echt onder de knie). Alle vrouwen in mijn familie waren zo creatief. Als ik een saaie grijze tweedehands overgooier kreeg, borduurde mijn oma daar prachtige bloemen op. Was er een feestjurk nodig, dan werd er een lapje gehaald. Ik heb mezelf nooit kunstzinnig gevoeld, het ging mij vooral om het proces, hoe wordt het gemaakt, hoe zit het in elkaar. Als ik het had uitgevonden, zocht ik weer iets anders. Toen ik zelf 2 dochters kreeg, ontstond uit het niets ineens de behoefte om ook voor hen kleding te naaien. En toen mijn dochters geen zelfgemaakte kleding meer wilden, wilde ik dat absoluut niet opdringen en ben meteen gestopt.

In 2008 begon ik met quilten. Daarvoor hield ik absoluut van creatief bezig zijn maar quilten, nee dat was iets voor oudere dames. Totdat ik ergens een plaatje zag van een moderne quilt. Dat wilde ik ook wel eens proberen! Dat plaatje was een patchwork deken van Room Seven.

Margreeth van Dijk

Ik ben een paar quiltlessen gaan volgen in een quiltwinkel, aan de slag gegaan, en nooit meer gestopt. Toen onze dochters nog jong waren, was het een heerlijke bezigheid tijdens al het wachten, in voetbalkantines, bij muziekles, verloren kwartiertjes thuis. En tijdens tv kijken, lekker op de bank of aan tafel.

In elke steek een beetje liefde stoppen. Dat zei ik ook al tegen mijn meiden en ze voelden dat ook echt!

En wat is er heerlijker dan dat je liefjes op zondagochtend op de bank onder een zelfgemaakte quilt kruipen! Inmiddels zijn mijn dochters tieners en is het niet meer zondagochtend maar elke dag op de bank liggen, maar wel altijd onder een quilt.

bedrijfsvertaling