quilting bee

De Quilters van de Gee’s Bend of Waarom ik quilts maak – deel 2

In mijn vorige blog vertelde ik al hoe ik door een toeval terechtkwam in de wereld van quilts, en dat het voor mij gelinkt is aan de geschiedenis van de bewoonsters van de Gee’s Bend in Alabama. Het is zo’n leuk en uitgebreid verhaal dat het niet in één blog past. Het is een serie van 3 geworden. In de eerste blog was ik gebleven bij de gemeenschap van de Gee’s Bend die leefde van de katoenpluk.

Tijdens de Grote Depressie van 1935 stelde president Franklin D. Roosevelt een hulpprogramma in voor boerenfamilies, The New Deal. Een journalist schreef over de deplorabele toestand in Gee’s Bend. Hij maakt ook foto’s. Op een aantal foto’s is te zien hoe vrouwen in hun hutten samen quilts maken, ze zitten op bedden bedekt met quilts, stoelen bekleed met maismeel-zakken. De overheid besluit daarop de oude plantage op te kopen, verdeelde het land in stukjes, bouwde zogenaamde Roosevelt cabins, en hielp zo de bewoners een toekomst op te bouwen. Speciale overheidsleningen konden worden afgesloten om nieuw vee te kopen. Een coöperatieve winkel, een school en een medische post werden opgezet met overheidsgeld.

the airing of the quilts

The Airing of the Quilts

In december 1965 komt een mensenrechtenactivist, Father Walter, naar het dorp. Hij ziet een aantal quilts aan de waslijn hangen, en raakt geïnteresseerd. Eénmaal per jaar werden alle quilts aan waslijnen en over hekken gehangen, om te luchten. Nog steeds is er een speciale dag in Amerika die heet ‘the airing of the quilts’. Deze Father Walter komt toevallig precies op die dag in het dorp. Hij zei ‘het was of ik in een museum liep!’ Spontaan begon hij quilts van deze vrouwen op te kopen en nam ze mee naar New York, waar hij de quilts liet veilen. De opbrengst ging naar de Gee’s Bend gemeenschap.

Al pratend met de vrouwen kwam het idee op om een naai-coöperatie op te zetten en hen te helpen op deze manier geld te verdienen. De Freedom Quilting Bee werd gesticht in 1966. Een geweldige stap voor de bewoonsters, ze hoefden nu niet meer pas te quilten nádat ze 10 uur op het land hadden gewerkt. Ze verdienden hun eigen geld, ze waren de eersten met een onderneming daar. Je moet bedenken dat dit de tijd was van de marsen en de civil rights movement.

De veiling van de quilts in New York deed ook stof opwaaien in de kunstwereld. Lee Krasner, kunstenares en de vrouw van Jackson Pollock, reisde in 1967 naar het dorp, en bestelde meteen 3 quilts. De Freedom Quilting Bee naaide aanvankelijk unieke quilts. Een zakenman regelde een contract met het sjieke Bloomingdale’s warenhuis in New York, er werd stof en materiaal bezorgd, en alle quilts moesten identiek zijn.

Dat leek een uitkomst, maar helaas ging de lol er al snel af voor de quiltsters. Vanuit Bloomingdale’s werd er steeds geklaagd, en quilts werden teruggestuurd naar Alabama, omdat ze niet identiek genoeg waren. De vrouwen werden er gek van, ze konden hun creativiteit er niet meer in kwijt. Die creativiteit stopten ze toen maar in het maken van quilts met de restjes die overbleven van de Bloomingdale’s stoffen, en het contract met Bloomingdale’s bloedt dood. Nog enkele andere bedrijven hebben het geprobeerd, maar na 20 jaar werden alle pogingen gestopt, het leidde maar tot frustraties om ‘productie te draaien’.

Wat jammer, het leek zo’n leuk plan, quilts maken en ook nog geld verdienen. Maar het is ook heel begrijpelijk, het maken van quilts is alleen maar leuk als het een creatief proces is, al makend vormt de patchwork deken zich onder je handen. Terwijl je de eerste stukjes aan elkaar zet, bedenk je hoe je verder zal gaan. Geen vooropgezet plan, maar ‘go with the flow’. Geen vaste patronen, maar al makend verder creëren. De Freedom Quilting Bee bestaat nog steeds, en de opdrachten voor unieke quilts zijn er ook nog, voor zover ik weet tot op de dag van vandaag.

Er komen nog andere mooie dingen aan voor de Gee’s Benders, ook weer door toevalligheden. Dat komt in deel 3.

Posted in

Laat een reactie achter