Gees Bend Quilters

De Quilters van de Gee’s Bend, of Waarom ik quilts maak – deel 1

Sinds een jaar of 12 jaar maak ik quilts. Zo, dat hoge woord is er uit ;-). Ik vond het eerlijk gezegd best tuttig, want ja, mijn moeder quilt, dus niet iets om óók te gaan doen (sorry mam!). Wel houd ik mijn hele leven al van allerlei creatieve projecten, ik maakte keramiek, goot gietklei in mallen om servies te maken en te beschilderen, leerde glas-in-lood ramen maken, en droomde over het stofferen van meubels. En ik maakte kleertjes voor mijn dochters. Voor mij is creatief bezig zijn dan ook dé manier om weer bij mezelf te komen.

Op een dag zag ik ergens een plaatje van een deken van het merk Room Seven, van de dochter van de Oilily-oprichtster. Die gestikte deken zag er wel héél tof uit, echt iets voor één van mijn dochters. Ik vroeg me af of ik zoiets ook zou kunnen maken, en had er wel zin in om dat te gaan proberen.

Patchwork deken van Room Seven
Een Room-Seven Quilt

Op zoek naar informatie, kwam ik terecht bij een quiltwinkel op Texel, mijn woonplaats toen, en de eigenares was zo lief om mij de beginselen te leren. Zo begon ik mijn eerste patchwork deken, niet met de naaimachine, maar met de hand.

Het bleek echt ontzettend leuk om te doen, verslavend zelfs. Vooral omdat het iets is wat ik overal tussendoor kan doen! Geen tafels vol met spullen, geen atelier, gewoon een plek aan tafel of een hoekje op de bank. Je kan het een kwartier doen, of 8 minuten, een halve zondag of elke avond. Zo heerlijk naast al je andere drukke werk- en zorgdingen. Ik begon, en ben nooit meer gestopt. Later heb ik nog veel quiltlessen en workshops gevolgd. Ik vond mijn eigen draai erin, en kan me inmiddels geen leven meer voorstellen zonder patchwork. Ik geef quilt workshops aan een leuke groep vrouwen in het dorp waar ik woon. Nu wil ik zo graag meer vrouwen kennis laten maken met deze geweldige ‘skill’ en laten zien wat dit voor je kan betekenen. Momenteel ontwikkel ik een online cursus, waarmee vrouwen die dit mooie ambacht willen leren, een start kunnen maken met de beginselen van het maken van patchwork & quilting, thuis vanaf hun eigen computer, telefoon of iPad.

In een serie van drie blogs neem ik je mee naar een gemeenschap in Amerika waar de bewoonsters bijzondere patchwork dekens maken. Hun verhaal vind ik zo treffend omdat zij het op een manier doen die precies past bij hoe ik wil kijken naar dit ambacht. De quote van de oud-tennisser Arthur Ashe is hier van toepassing: “Start where you are, Use what you have, Do what you can”. Dat is waar ik zo blij van word. Dat principe, gebruik wat je hebt, doe niet te moeilijk, gewoon ergens beginnen. De Gee’s Benders doen dat ook. Lees maar mee.

In een bocht van de Alabama Rivier in de VS leeft een nogal afgesloten gemeenschap die genoemd wordt naar die bocht, de Gee’s Bend. De bewoners zijn Afro-Amerikaanse vrouwen en zij maken daar al generaties hun eigen quilts. Dit ambacht leerden ze van hun moeders, tantes en grootmoeders. Deze vrouwen gebruiken restjes stof van zelfgemaakte kleding, oude overalls, jeans, schorten, gebleekte maismeel-zakken, wat er maar voor handen was.

Deze restjes stof werden getransformeerd tot spectaculaire kunstwerken, elke quilt een uniek patroon met levendige kleuren en complexe geometrische patronen. Een totaal eigen karakter. Als je een paar Gee’s Bend quilts hebt gezien, herken je ze daarna meteen. Geen rechte lijnen, linialen worden niet gebruikt. Een beetje improviseren. Als ze een stukje stof te kort kwamen, dan werd er gewoon een ander lapje tegenaan gezet.

Cabin met Gees Benders
in een Cabin

Nu is het maken van quilts in Amerika ook een bekend traditioneel ambacht, dat eeuwen geleden vanuit Europa is meegenomen en later een enorme vlucht heeft genomen. Daarbij wordt gebruik gemaakt van traditionele patronen, die – hoe leuk – ieder hun eigen betekenis hebben. Daarover vertel ik je een andere keer. Wat ik hier wil laten zien, is waarom deze quilts van de vrouwen van de Gee’s Bend er echt uitspringen.

Quilt van Gee's Bender tentoonstelling
in een museum

De vrouwen maakten quilts om zichzelf en hun kinderen ’s nachts warm te houden, eigenlijk net zoals de pioniers in eeuwen daarvoor. In 2002 werd een groot deel van hun quilts tentoongesteld in het Museum of Fine Arts in Houston, waarna de tentoonstelling reisde naar het Whitney Museum in New York City. Hoe kwam dat zo?

Een geïsoleerde gemeenschap

In deze kleine geïsoleerde gemeenschap in het diepe Zuiden van de VS woonden vooral katoenplukkers. Na afschaffing van de slavernij werden ze sharecroppers, wat inhield dat ze de grond pachtten van de voormalige slavenhouders en daarvoor betaalden door een deel van de oogst af te dragen. Ze leefden in behoorlijk erbarmelijke omstandigheden.

kaart van bocht in rivier in Alabama
De bocht in de Alabama Rivier

Je had vuur nodig om te quilten, want quilten met koude vingers dat gaat echt niet, en vrouwen zaten ‘s avonds bij elkaar om in één huis te quilten. De unieke stijl ontstond door een combinatie van Afrikaanse patronen, ‘native’ textiel en de traditionele Amerikaanse quiltpatronen. Er werd gequilt met restjes stof. Meisjes kregen vaak al rond hun 10e jaar van hun moeder een naald en vingerhoed en begonnen hun eigen quilts te maken. Het was ook een mooi tijdverdrijf voor de avonden; tv en radio was er natuurlijk niet. Quilts werden gebruikt om op en onder te slapen, en ook de wanden van de houten hutten werden ermee bekleed, tegen tocht en kou. Als er geen quilts voor de muren waren, werden de wanden bedekt met kranten.

In het boek The Quilts of the Gee’s Bend van Susan Goldman Rubin worden een aantal dochters geïnterviewd. Ze vertellen dat ze overdag, werkend op het land, al nadachten over het patroon dat ze die avond weer zouden maken. Het gaf hen iets om mee bezig te zijn in het hoofd, tijdens het eentonige en zware werk. Maar hoe kwam het nu dat hun quilts in musea hangen? Daarover lees je in mijn volgende blog.

Posted in

9 reacties

  1. fleck 5600sxt digital house system op april 4, 2020 om 4:16 pm

    I like the helpful information you provide for your articles.
    I will bookmark your blog and take a look at again right here regularly.

    I am rather sure I will be told many new stuff
    proper right here! Good luck for the next!

    • Margreeth op april 19, 2020 om 12:15 pm

      thank you!

  2. sloth hiking team t shirt op april 19, 2020 om 11:46 am

    I’m amazed, I must say. Rarely do I encounter a blog that’s equally educative
    and engaging, and without a doubt, you have hit the nail on the head.

    The issue is something that not enough men and women are
    speaking intelligently about. Now i’m very happy that I came
    across this in my search for something relating to this.

    • Margreeth op april 19, 2020 om 12:15 pm

      thank you! what is your area of interest?

  3. Louisa op april 21, 2020 om 5:43 am

    Mooi verhaal Margreeth. Nooit gedacht dat er zulke verhalen achter zaten.

    • Margreeth op april 21, 2020 om 7:18 am

      dank je Louisa!! ik vind het zó leuk om erover te vertellen. Het is grotendeels een Amerikaanse traditie, maar in Nederland, Engeland, en eigenlijk in de hele wereld werd en wordt het gedaan. Maar in Amerika het meest denk ik.

  4. Yvonne Kroon op april 21, 2020 om 9:48 am

    Wat een gaaf verhaal, Margreeth! Ik kijk uit naar je volgende blog.

    • Margreeth op april 21, 2020 om 9:53 am

      <3 <3

  5. sloth hiking team shirt op april 21, 2020 om 5:58 pm

    fantastic issues altogether, you just gained a new reader.
    What might you suggest in regards to your submit that you made some days ago?
    Any sure?

Laat een reactie achter